Zoals ik in mijn laatste stukje al aangaf was het einde van de Ramadan in zicht. Verleden week was het dan inderdaad zover. Wat apart is dat veel mensen hier ook niet precies weten wanneer de Ramadan nu precies eindigt. Zelfs diegene die aan de Ramadan mee doen weten het niet. Schijnbaar heeft het te maken met een bepaalde telling in dagen, of de stand van de maan. Ik weet het niet precies, maar feit is dat we twee dagen achter elkaar vuurwerk hebben gehad in de vallei bij Deh Rawod. Vuurwerk in de vorm van enorme houtvuren in de vallei, in het stadje en op de heuvels rondom de stad. Je zag ook mensen die met een soort vuurkorven aan het gooien waren. Eigenlijk was het een heel bijzonder gezicht om overal in en om Deh Rawod dit soort vuren te zien. Wat ook zeer spectaculair is, maar van een hele andere orde dat de mensen hier ook met hun wapens in de lucht staan te vuren. Dat doen ze ook met lichtspoormunitie. Op zich een mooi gezicht, maar waar die feestende massa dan minder rekening mee hield, was dat die kogels uiteindelijk ook weer omlaag komen. Zodra al die lui vrolijk in de lucht staan te schieten merk je pas hoeveel mensen wapens hebben. Er waren echt heel veel schoten te horen.
Suikerfeest
Ik was uitgenodigd om het lokale suikerfeest mee te maken. Hier op Camp Hadrian staat een PRT huis. En de Afghanen die hier werken en wonen hebben samen met de nederlanders het feest georganiseerd. Ik was nog niet in het PRT huis geweest. Eigenlijk is het een quala, maar dan wat beter gebouwd. Aan de binnenkant zijn er meerdere ruimtes. De muren zijn over het algemeen wit gekalkt en de dakbalken felblauw. Een beetje vreemde combinatie maar wel vrolijk. Op de vloeren liggen dikke vloerkleden in allerlei motieven.
Bij de opening van het feest hield de commandant van Deh Rawod een toespraak die vertaald werd in het Afghaans door een tolk. Er werd aangehaald dat de nederlanders en aghanen hier goed samen werken en dat in de toekomst hopelijk kunnen voortzetten om de regio veiliger te maken voor de mensen en hun familie. Ook haalde de commandant aan dat de waardering voor hun werk erg hoog is, aangezien het een risico is om voor de nederlanders te werken. De OMf vindt er wat van dat hun mensen voor ons werken en wreken zich helaas regelmatig op hun eigen volk.
Na de toespraak kon er gegeten worden. Er was vanalles, van brood tot en met verschillende vleesgerechten. Dit eten was bereid door de Afghanen zelf, en ik was er eerlijk gezegt een beetje huiverig voor. Daarom had ik al in onze eetzaal wat gegeten. Er was speciaal een geit geslacht voor deze gelegenheid, en er waren verschillende vleesgerechten. Er was ook een gerecht wat blijkbaar zeer pittig was, maar wel lekker. Ik heb een stuk brood gepakt, en twee stukken kip en die opgepeuzelt. Op de achtergrond speelde een radio met Afghaanse muziek wat het geheel wel een exotisch tintje gaf.
Dansen
Na de maaltijd werden we uitgenodigd om binnen te komen om dé nationale dans van Afghanistan te bekijken. En dat is een beetje bizar. Want alleen mannen dansen hem, en er waren verschillende "kerels" bij met nagellak en mascara. Na een hoop discussie in het Afghaans over het juiste muziekstuk werd er dan gestart door een man of vijf. Die staan dan op een rij, en stappen zijwaarts en bewegen zo de zaal rond, om de zoveel tijd klappen ze een keer in hun handen. Er zal wel ergens een maat ingezeten hebben, maar dan één die ik niet kon ontdekken. Ik zat dus rustig op een stoel toen er links van mij een Afghaan kwam zitten die onmiddelijk zijn benen zover uit elkaar deed dat hij eigenlijk zijn rechterbeen tegen het mijne aan het wrijven was. Ik keek naar links en hij grijnsde maar eens en riep "nationale Afghaanse dans"... Ik schoof maar een beetje naar rechts maar ook rechts plofte er een Afghaan naast me, en daar zat ik dan. Een, naar behoorlijk zweet ruikende Afghaan links én rechts van me, die om de beurt hun benen tegen me aan duwde. Dat heb ik niet lang uitgehouden. De dans op de vloer ging trouwens in ritme steeds omhoog, en er werd steeds sneller geklapt. Uiteindelijk hield het nummer op, en kregen we nog een solo dans die veel applaus oogstte bij de andere mannen. na een hoop gewrijf en gewriemel links en rechts van me, ben ik maar opgestaan en richting de uitgang gelopen.
Midtermdag
Vandaag is het de Midtermdag. Eigenlijk zijn wij al over de helft heen, maar voor de goe gemeente is het vandaag. Er staan ook veel "ontspannende" activiteiten op het programma. Door onze Wim van de Gym, is er een zeskamp opgezet. Er zijn zes disciplines waar in tegen elkaar gestreden moet worden. Ik ben vanmiddag scheidsrechten bij het "Stokvechten". Er is een kiepwagen neergezet, waarvan de binnenkant is dicht gepurt, en vervolgens met water is gevuld. Over de lengte van de kiepbak is een balk gelegd, en ja wel, het is de bedoeling om elkaar van die balk af te slaan. Dat team wat de meeste lui in het water laat belanden is dan de winnaar. Over het hele kamp zijn dus spelen uitgezet en de zeskamp wordt vanavond afgesloten met de "Voute Partie". Mensen moeten zo fout mogelijk gekleed komen, en we hebben ook nog een karaoke opgezet. Het belooft dus een leuke middag te worden. Tenminste voor die mensen die kunnen, want de rest draait gewoon dienst en staan op scherp. Ook zijn er VTC sessies vandaag en morgen voor de mensen thuis. Dan kunnen ze elkaar in ieder geval even zien en spreken. In mijn volgende stukje zal ik een verslagje doen over het verloop van de dag.
Don't ever be the first, don't ever be the last, and don't ever volunteer to do anything.
